Sabaisabai

 
ความสุขมักรีบร้อนจากไป


เคยถามตัวเองหรือเปล่า ว่าทุกวันที่ผ่านไปของชีวิต 
ได้ทำอะไรที่มีความสุขจริงๆแค่ไหน 

เคยรู้สึกไหมว่า ทำไมต้องมานั่งทำอะไรวันแล้ววันเล่า ซ้ำซากไม่จบสิ้น 
ทั้งที่ในใจคิดอยากไปไหนไกลๆ 
ทำตัวง่ายๆสบายๆ หายใจโล่งปอด 
อยู่กับคนที่รัก อ่านหนังสือดีดีสักเล่ม นอนฟังเพลง 
และได้คุยกับใครสักคนที่อยากคุย.. 

มีสักกี่คนที่มีความสุขกับการใช้เวลา ทุกวันมีแต่เรื่องต้องทำ 
ไม่ทำก็เหมือนไม่รับผิดชอบ 
ไม่คิดถึงความก้าวหน้า ไม่ทะเยอทะยาน ไม่เป็นคนเก่ง. 

เพราะการเป็นคนเก่งที่ใครๆยอมรับ คือคนที่ทุ่มเท 
ให้กับอะไรสักอย่างที่เขาทำแล้วประสบผลสำเร็จ 

ทุ่มเทจนบางครั้งหลงลืมการเป็นชีวิต 
ลืมนึกไปว่า ที่เหนื่อยล้าแทบด่าวดิ้นทุกวันนั้น 
ทำเกินไปกับการเป็นชีวิตหนึ่ง.. 

เวลาที่มีอยู่ อาจมีแค่นาทีนี้ 
ไม่มีนาทีต่อไปให้ต่อสู้กับอะไรอีก อาจหลับแล้วไม่ตื่น 
อาจไม่มีพรุ่งนี้ให้ลุกมาโต้เถียงกับใครๆ 
ลืมนึกไปว่า เกิดมามีแต่ตัว แล้วก็กลับไปแต่ตัว 

ทำไมไม่ใช้เวลาให้มีความสุข 
กับการทำสิ่งดีดี คิดดีดี 
และทำดีกับคนด้วยกัน...... 

จริงแล้ว ความสุขหาง่าย เกิดง่าย ถ้าเพียงแต่อยากมีความสุข... 
แต่ทุกคนกลับทำแต่สิ่งที่เกิดทุกข์ 
ลืมเวลาแห่งความสุขที่ควรได้ใช้...กลับใช้เวลาในบ่วงทุกข์ยาวนาน 
..ด้วยการดิ้นรนจนเหนื่อยล้า.. 

ทั้งๆที่แค่เพียงมีที่ให้นอนหลับ มีอาหารให้กินอิ่ม 
และตื่นมายิ้มให้แก่กัน.. 
เท่านี้ความสุขก็อยู่ในเวลา 
และไม่นึกเสียดายถ้าจะไม่มีนาทีต่อไปให้ได้ใช้อีก...
 

 

ขอบคุณ ระยะทาง ที่ทำให้เราต้องห่างไกล
ขอบใจ เธอเหมือนกัน ที่เธอเลือกจากฉันไปแสนไกล
ขอบคุณเวลาที่ฉันนั้นไม่มีใคร 
ขอบคุณอารมณ์อ่อนไหวที่มาทักทายใจ
ทำให้ฉันได้รู้ หากขาดเธอไปคงอยู่ไม่ไหว

เหตุเกิดจากความเหงา
ที่ทำให้รู้ว่ารักเธอเท่าไหร่
ความห่างไกลมันทำให้ฉันคิดถึงเธอ
ความอ้างว้างเดียวดายคอยตอกย้ำอยู่เสมอ
เหตุเกิดจากความเหงา
 ที่ทำให้รู้เธอสำคัญเพียงใด
ความห่างไกลมันทำให้ฉันคิดถึงเธอ
ยิ่งห่างเหินเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้ ว่าเป็นเธอที่ ฉันรักหมดหัวใจ

วันนี้มาพบเธอ ด้วยใจที่เดินอย่างอ่อนล้า
ต้องการมาพบหน้า ต้องการจะบอกว่าเพิ่งเข้าใจ
ขอบคุณเวลาที่ฉันนั้นไม่มีใคร 
ขอบคุณอารมณ์อ่อนไหวที่มาทักทายใจ
ทำให้ฉันได้รู้ หากขาดเธอไปคงอยู่ไม่ไหว

เหตุเกิดจาก
ความเหงาที่ทำให้รู้ว่ารักเธอเท่าไหร่
ความห่างไกลมันทำให้ฉันคิดถึงเธอ
ความอ้างว้างเดียวดายคอยตอกย้ำอยู่เสมอ
เหตุเกิดจาก
ความเหงา ที่ทำให้รู้เธอสำคัญเพียงใด
ความห่างไกลมันทำให้ฉันคิดถึงเธอ
ยิ่งห่างเหินเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้ ว่าเป็นเธอ ที่ฉันรักหมดหัวใจ

มีคนเคยบอก ถ้าไม่สูญเสียบางอย่าง ก็ยังไม่รู้คุณค่าของสิ่งนั้น
เหมือนอย่างตัวฉัน ที่เพิ่งรู้ว่าคืนวัน ที่ผ่านมาว่าใครคือคนสำคัญ

เหตุเกิดจาก
ความเหงา ที่ทำให้รู้ว่ารักเธอเท่าไหร่
ความห่างไกลมันทำให้ฉันคิดถึงเธอ
ความอ้างว้างเดียวดายคอยตอกย้ำอยู่เสมอ
เหตุเกิดจาก
ความเหงา ที่ทำให้รู้เธอสำคัญเพียงใด
ความห่างไกลมันทำให้ฉันคิดถึงเธอ
ยิ่งห่างเหินเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้ ว่าเป็นเธอ ที่ฉันรักหมดหัวใจ

.........................................................................

...นี่แหละเหงามันช่างหนาว ช่าวยาวนานและทุกข์ทน  รอคอยใครบางคนมาหยุดมัน....

วันนี้เป็นอะไรไปก็ไม่รู้นะ รู้สึกอยู่คนเดียวยังไงก็ไม่รู้ บางทีเราอาจจะคิดถึงแต่คนอื่น ห่วง หวง แต่เราลืมที่จะคิดถึงตัวเราเอง  ไม่มีใครอยู่กับเรา อยู่ข้างๆเราได้ตลอด มันก็แค่อารมณ์เหงาบางเวลาที่มันอาจเกิดขึ้นก็เท่านั้น สู้ๆ นะ ไม่มีใครรู้ค่าของเราเท่ากับตัวเราเองหรอก กลับมารักตัวเองบ้างนะ

edit @ 9 Oct 2008 20:19:28 by Gain..

วันแห่งความรัก กับมือที่ว่างเปล่า

 แม่ค้ายืนอยู่หลังดอกกุหลาบมากมายที่ถูกจัดแต่งไว้เป็นช่อ ราคาดอกไม้ที่พุ่งสูงขึ้นในวันวาเลนไทน์ ทำให้มูลค่าของมันเพิ่มขึ้นด้วย ในร้านกาแฟเล็กๆ ฝั่งตรงข้ามของถนน ชายหนุ่มผู้ไม่สนใจแฟชั่นวาเลนไทน์ กำลังไม่เข้าใจว่าทำไมแฟนของเขาถึงอารมณ์เสีย เมื่อเขาไม่ซื้อดอกไม้ให้ในขณะที่หญิงสาวที่แค่ต้องการการเอาใจใส่จากคนรัก ก็ไม่เข้าใจว่า เมื่อเขารู้ว่าการให้ดอกไม้จะทำให้เธอมีความสุข และในเมื่อไม่ใช่เรื่องที่เหนือบ่ากว่าแรง ทำไมเขาถึงให้เธอไม่ได้

          สองคนเถียงกันเรื่องวันวาเลนไทน์ ชายหนุ่มบอกว่า ไม่มีเหตุผลที่คนเราจะต้องมาตื่นเต้น ในวันที่เซนต์วาเลนไทน์โดนประหาร หญิงสาวบอกว่า ไม่จำเป็นต้องคิดถึงเรื่องนั้น เธอแค่อยากได้ดอกไม้จากเขา ในวันที่ทุกคนต่างให้ดอกไม้แก่คนรัก ความไม่เข้าใจเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งทั้งสองคนไม่อยากแม้แต่จะคุยกันอีกต่อไป

         วันวาเลนไทน์ผ่านไป...ไม่มีคนเดินถือดอกไม้ช่อใหญ่ๆ ในเมืองอีก หญิงสาวยังนึกน้อยใจต่อความเมินเฉยของคนที่เธอรัก และเขาก็ยังไม่เข้าใจในความเอาแต่ใจของเธอ หญิงสาวนัดคนรักมาที่ร้านกาแฟร้านเดิมอีกครั้ง เธอยังรู้สึกแย่อยู่เหมือนเดิม เพราะสำหรับเธอแล้ว การที่เขาไม่ให้ดอกไม้ทั้งที่รู้ว่าเธอชอบ ก็เท่ากับเขาไม่เคยมองเห็นความสำคัญของจิตใจ ชายหนุ่มเองก็ยังรู้สึกวุ่นวายใจ เพราะเหนื่อยกับการต้องทนต่อความไม่มีเหตุผลของคนรัก

           ฝนตกหนัก...ชายหนุ่มหุบร่มเมื่อก้าวผ่านประตูร้านเข้ามาเขาเห็นเธอนั่งรออยู่ในร้านก่อนหน้านั้นแล้ว ร่างกายของเธอเปียกปอนและกำลังนั่งตัวสั่น เมื่อทั้งสองมองเห็นกัน ชายหนุ่มรีบสละเสื้อตัวนอกให้เธอใส่ พร้อมๆ กับที่เธอยื่นแก้วกาแฟร้อนๆ ให้เขาเพื่อแก้หนาว เธอมองดูเสื้อที่มีกลิ่นตัวของเขาอ่อนๆ เขามองกาแฟร้อนไม่ใส่น้ำตาลที่เธอสั่งรอเขาไว้อย่างรู้ใจ แล้วทั้งสองคนก็ยิ้มออกมาพร้อมๆ กัน

           ที่ฝั่งตรงข้ามของถนน...แม่ค้ากำลังเก็บดอกกุหลาบแห้งเหี่ยวที่ขายไม่หมดทิ้งขยะ คู่รักบางคู่ที่เคยซื้อดอกไม้จากแม่ค้าในวันก่อน กลับแยกทางกันในไม่กี่วันถัดมา ในขณะที่บางคู่ ก็ยังเดินเคียงข้างกันต่อไป เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

 

          
ดอกกุหลาบที่ให้กันในวันวาเลนไทน์แห้งเหี่ยวไปตามกาลเวลา ต่างกับดอกไม้ที่เรียกว่าความรักหากดูแลกันและกัน มันจะเติบโต เบ่งบาน และไม่มีวันตาย

          หญิงสาวกับชายหนุ่มเดินจูงมือกันออกมาจากร้านกาแฟ มีออีกข้างหนึ่งของชายหนุ่ม ถือร่มและเอียงมาให้ทางหญิงสาวมากกว่าตัวเอง ในขณะที่มืออีกข้างของหญิงสาวปล่อยว่างอย่างอิสระ แต่เธอไม่รู้สึกว่างเปล่าอีกแล้วแม้จะไม่ได้ถือดอกกุหลาบสักดอกเลยก็ตาม

     ไปอ่านเจอเรื่องความรักที่ดูเหมือนจะตรงใจสำหรับนิสัยผู้หญิงซะจริงๆ เลยละ  แต่ก็เป็นความน่ารักๆของความรักระหว่างคนสองคนที่รักกัน  ลองมองสิ่งเล็กๆน้อยๆ ที่บางทีทั้งสองคนอาจมองข้ามไป ซึ่งจริงๆแล้ว ถ้าเรารู้จักกันและกันดีพอก็ไม่มีสิ่งใดสำคัญเท่ากับการที่เรามีกันและกัน ช่วยเหลือกัน แบ่งปันต่อกัน นั่นละรักที่จะอยู่มั่นคงตลอดไป ....

   ฮืม....เราเนี่ยะเขียนซะซึ้งในรสความรักเลย 555+  วันนี้ของ GainGain เป็นวันสีชมพูกว่าทุกวันก็เลยเอาเรื่องความรักมาลง Blog ซะเลย ....

ใครที่มีคนรักอยู่ก็ขอให้รักกันตลอดไปนะ ส่วนใครที่ยังไม่มีก็หาให้เจอเร็วๆนี้นะจ้ะ 

 

 

 




edit @ 22 Sep 2008 23:20:45 by Gain..